Galicia: veel natuurschoon, Santiago, ankerstress en de eerste schooldag .

Vijf dagen blijven we in A Coruña. Vijf dagen om uit te rusten, de boot op orde te krijgen en te beseffen dat het avontuur nu echt begint. Eerste taakje: de gastenvlag van Frankrijk vervangen door de Spaanse, want dat vereist de etiquette. Helaas lost het touwtje en het vlaggetje schiet omhoog. Simon wordt de mast in gehesen. Oh wat is dat hoog...

A Coruña is een aangenaam stadje om een tijde te blijven. De sfeer is er gemoedelijk, de mensen erg hartelijk, en vooral Elise krijgt er veel aandacht. Obers komen haar gamba persoonlijk pellen, ze krijgt niet 1 maar 10 snoepjes, oma's bewonderen haar blonde haren en praten vervolgens in een rad taaltje tegen ons. Ik begrijp met mijn beperkt Spaans dat ze een "angel" is en uit het wijzen naar Vincent en de woorden "padre" en "pello" leid ik af dat ze mij niet echt verantwoordelijk achten voor het engeltjesgehalte van Elise. Zij vindt het heerlijk. Als een diva rolt ze op haar skeelers langs de kraampjes die voor de haven staan, vrolijk tegen iedereen "ola" roepend... Ontroerd zien we hoe ons meisje hier openbloeit. Zelfs Simon is onder de indruk van haar metamorfose. Sinds wanneer heb ik zo een hilarische zus, vroeg hij onlangs verbaasd.

Na iets minder dan een week, beslissen we dat het genoeg geweest is. Het kriebelt om weer te vertrekken. We weten nog niet goed naar waar, we zien wel. Het lukt nog steeds niet goed om gribfiles binnen te halen zodat we een goed weerbeeld krijgen, maar we weten dat er weinig wind zal zijn. En dat blijkt een understatement. 1,5 knoop, daar halen, zelfs wij die zo min mogelijk de motor willen opzetten, de zeilen niet voor uit. Na vier uur motoren zijn we het zat en gooien ons anker uit aan de Islas Sisargas. Een prachtige eilandengroep met een beschutte baai. De volgende dag zal blijken dat het enkel bewoond is door konijnen en zeevogels. Het is van een soort  woeste schoonheid, waarvan je niet wist dat je ze zo dichtbij huis zou aantreffen. Later zullen we naar de Islas Cies (officieel natuurgebied waarvoor we in A Coruña een ankervergunning moesten aanvragen) gaan, door alle gidsen en pilots aangeprezen als een must see, maar dat raakt ons minder dan deze eilanden. Wellicht ook omdat er op de Islas Cies horden dagjestoeristen met ferry's werden afgezet, terwijl we op sisargas helemaal alleen zijn. 

isla sisargas met de Sta Vast in de verte

We merken dat we heel traag geworden zijn. Het bootleven bevalt ons. We zijn niet bewust bezig met onthaasten, zoals we dat thuis wel moesten zijn. Hier komt het vanzelf. Misschien omdat alles ook echt traag gaat. De was doen neemt al snel een halve dag in beslag, koken duurt lang. Tafelen ook.  En boodschappen doen, is een hele onderneming. Op de bus wacht je zonder morren drie kwartier. (Alleen de wifi die nergens werkt, zorgt voor veel frustratie ;-))

het ontbijt tijdens het varen valt wel eens tegen...

de bbq op de reling is een schot in de roos! (dankjewel eric!)

In een dikke mist verlaten we de islas sisargas om te ankeren in de baai van Laxe. Een slaperig vissersdorpje, waar we Hugo ontmoeten. Een Vlaamse man die in Malaga woont met zijn Spaanse vrouw en zoon. Het is leuk om nog een keertje Nederlands te praten.

Dikke mist, typisch voor deze streek...

Sta Vast als enige zeilboot in de baai van Laxe

Op 25 augustus nemen we de bus naar Santiago. Het is een vreemde plek. Heel druk, heel veel gezellige cafés en restaurantjes en natuurlijk bedevaarders. We voelen ons een beetje bedriegers tussen al die mensen met hun ingezwachtelde voeten en zichtbare verwondingen. Verdienen we het wel om hier te zijn? Wij die hooguit 500 meter van aan de busstop moesten stappen…

Santiago...

De boot blijft al die tijd voor stress zorgen. Als we ankeren stopt de lier met draaien de laatste meters. We moeten het logge ding dan manueel aan boord heisen. Vervelend. Maar ook zorgwekkend. Als het ankermechanisme zelf de oorzaak is, wordt dat (alweer) een kostelijke grap. Het zou ook een energieprobleem kunnen zijn. Wekken we wel voloende ampère op om het electrisch circuit te voeden? Of werkt de alternator niet goed?

En dan heeft ook de watermaker kuren. De testkit geeft aan dat het water prima waarden heeft, helaas smaakt het naar rotte eieren. Terwijl het eerder echt lekker was. En zo blijven we dus bezig…

Isla Cies

Op 1 september hadden wij ook onze eerste schooldag. Het is nog wat zoeken en vergt toch behoorlijk wat voorbereiding en discipline van beide kanten, maar tot dusver gaat het goed. Elke dag tussen 9 en 12 wordt hier gerekend, gespeld, Frans geleerd, boekbesprekingen gemaakt en spreekbeurten voorbereid. Onder de strenge blik van juf mama en meester papa ;-).

Baiona is onze laatste Spaanse stop. Morgen steken we de grens over met portugal. Het land van de cataplana, Vasco da Gama en Fado en er komt fijn bezoek aan het einde van de maand. Hasta luego, amigos queridos!

De beruchte golf...

Ik wilde hier graag een uitvoerig technisch verslag schrijven van hoe wij die golf, waar iedereen het steeds over heeft, hebben ervaren, maar de eerlijkheid gebiedt me te bekennen, dat ik er nog weinig over weet. De dagen regen zich aaneen en ik kan me nog moeilijk herinneren wat nu wanneer gebeurde. Een poging. 15 augustus liggen we in L'aber wrac'h, een heerlijk plekje in Bretagne, en dient er zich plots een weather window aan. Nogal abrupt beslissen we de plannen om te gooien (en dus niet meer eerst naar Brest te varen, maar rechtstreeks door het Chenal Du four de oversteek naar Spanje te maken). De golf heeft zich aan ons getoond. In al haar gedaantes: de zee is woest, donker, prachtig, bruisend, golven kabbelden, of knallen aan een rottempo tegen de boeg, het regent, het is warm en ijskoud. De wind komt vanuit alle richtingen en draait de derde dag wel 80 graden waardoor we uiteindelijk met 7 knopen het laatste stuk naar A Coruna zeilen. De nachten vooral zijn koud. Gelukkig hebben we hulp van de papa van Vincent waardoor we de shiften onder ons drie kunnen verdelen. Het zit niet altijd mee. De autopilot begeeft het regelmatig waardoor we lange nachtelijke uren zelf moeten sturen. Gelukkig vindt Vincent de oorzaak, en Mc Guyver-gewijs lost hij het probleem voorlopig op.
Het is vreemd zo 's nachts alleen achter het roer. Ik blijf er niet onbewogen onder. Zoveel tijd om na te denken, om verwonderd te zijn over de onmetelijkheid van die grote, donkere zee. De maan geeft verbazend veel licht. Het lijkt wel een grote spot. Een bondgenoot tijdens de zwarte nacht. Het magische moment is wanneer de zon opkomt. Eerst kleurt de hemel lichtjes aan de horizon en dan zie je geleidelijk een oranje bol. Daar doe je het voor, denk ik. Het zijn speciale dagen. Een roes van vermoeidheid. Op de duur slaap je gewoon waar het zo uitkomt. De boot is een ravage, maar het deert niet. Spanje halen, dat is de focus. De kinderen zijn de max. Alsof ze op een schip geboren zijn. Ze spelen restaurant " Chez Sta Vast", doen een fotoshoot, en schreeuwen de longen uit hun lijfjes van opwinding als ze dolfijnen spotten! En dan op dag vier om drie uur 's nachts zien we plots in de verte de contouren van land... Opluchting. Euforie. Nog even en we voelen weer vaste grond. We did it! En niet eens zo slecht!

Een prachtige zonsondergang en het begin van mijn allereerste nachtshift...

Vele pogingen, twee keer beet: een dikke tonijn, maar hij ontsnapt voor we hem kunnen binnenhalen. 

Kapitein op uitkijk...

Vader en zoon voor we de nacht ingaan...

Het gaat vooruit...8,2 knopen over de grond!

Achterlijke wind! Vincent boomt de genua uit, plaatst de bulletalie en we kunnen vlinderen!!!

De love-boat is er niks tegen ;-) 

Fotoshoot!!

Een tien minuten-durende dolfijnenshow naast de boeg, net toen iedereen er een beetje doorzat. 

Tussen de rommel toch nog een uurtje slaap pakken...

Laaaaaaaaaaaaaand!!!!

Nieuwpoort-Cherbourg

De laatste twee weken zijn een beetje in een waas aan ons voorbij gegaan. Dagen lopen door elkaar, we hebben geen idee meer welke datum het is. We waren gehaast. Gehaast om de beruchte Golf van Biskaje te trotseren. Hoe later in augustus, hoe meer kans dat het er spookt, zeggen ervaren zeilers. Samen met Bea zeilen we in vijf dagen naar Cherbourg. Via Boulogne en Dieppe. De wind is maar zozo. Soms kunnen we zalig zeilen, maar af en toe moeten we er op motor pal tegenin beuken. De Sta Vast toonde zich erg zeewaardig, al liet de techniek ons regelmatig in de steek. De generator begaf het alweer (bleek een schandalige fout van de technieker die de revisie had gedaan in Blankenberge), en ook de autopilot had kuren. 

Boulogne: de haven is niet echt charmant te noemen, maar het stadje heeft wel iets... Lekker weertje ook ;-)

De plaatstelijke kermis...

Elke tocht wordt goed voorbereid, wat zal de wind doen, hoe zit de stroming? Toch schatten we het soms fout in. In Boulogne denken we dat de wind net goed genoeg zal zitten om ons naar Cherbourg te brengen. Tegen het advies in van de ervaren schipper van de boot naast ons vertrekken we voor een 20u durende tocht die ons uiteindelijk slechts tot in Dieppe brengt.

Koken als de boot helemaal scheef hangt, het blijft een uitdaging!

De stoeltjes op het achterdek, een favoriete plek tijdens het varen...

Zonsondergang voor de eerste nachttocht.

10 augustus: aankomst in Cherbourg en tijd voor een wasje!

Alweer een afscheid: dankjewel tante Beke om ons te vergezellen op de eerste dagen van onze tocht. Het was superfijn met jou aan boord!

Dé dag

We staan vroeg op want er moet nog veel gebeuren vooraleer we echt kunnen vertrekken. Grootste euvel: een tweede bezoek aan de tandarts. Simon en ik gaan mee om haar handje vast te houden en moed in te praten. Het helpt niet. Elise is doodnerveus en moet drie keer naar de wc in de wachtzaal. Na 30 tergend trage minuten komt Lori-Ann ons halen. Nog voor we zitten zegt ze: "Je mag het gerust weten, ik ben hier supergoed in". En dat doet 't hem. Elise gaat dapper zitten met haar mondje wijd opengesperd. Twintig minuten later staan we opgelucht weer op de stoep. Lori-Ann hield woord. Ze is echt supergoed! De twee (!) bloederige tandjes lieten we achter.

En dan gaat het plots allemaal erg snel. Druppelsgewijs arriveert het uitzwaaicomité. De nieuwe matrassen worden nog gelegd, karrenvrachten spaghettisaus van de mama ingevroren, snel nog papieren in orde gebracht, afscheidsfoto's getrokken en dan is het eindelijk zover. Nog een laatste knuffel, een laatste zoen. Elise snikt intussen onbedaarlijk. En ook de oma's hebben het lastig. Ook al zijn ze blij dat Bea, die Vincent heeft leren zeilen, het eerste stukje met ons meekomt, toch zijn ze er niet helemaal gerust in. Dan los ik de spring. Vincent manoeuvreert de boot onze ligplaats bij het VVW uit en daar gaan we. Daag, daaaaaag lieve allemaal! Plots weerklinken 10-tallen misthoorns doorheen de haven. De andere boten wensen ons een behouden vaart. Het is té overweldigend. Onder luid getoeter en aanmoedigingskreten varen we de geul uit. Het eerste kwartier zijn we allemaal stil. Maar gaandeweg dringt het tot ons door: we zijn weg! We zijn eindelijk vertrokken!! Ons avontuur start hier. Zelfs Elise draait bij. De wind zit fout, de stroom tegen en we moeten op motor, maar het geeft niet. We zijn weg!

Na een uur telefoon... We hebben de sleutels van onze auto, waarmee de ouders van Vincent zouden terugrijden nog aan boord. Wie ons kent, weet dat dit nogal typisch is ;-). We spreken af dat de overhandiging in Nieuwpoort zal gebeuren. 

12.15u: we liggen in bed . De sleutels zijn terecht. De kinderen en Bea in een diepe slaap. Alles is goed. Morgen gaan we verder. 

Elise en de tandarts

Oh wat ben ik boos op onze tandarts… Vorige week ben ik nog geweest met Elise in Leuven omdat ze kloeg over pijn. Gevoelig tandvlees was het verdikt. Het trekt wel weg. Drie dagen later staat er een abces om u tegen te zeggen in haar klein mondje. Gelukkig kunnen we de dag nadien al terecht bij een tandarts in Blankenberge. Deze reageert erg verbolgen op het werk van onze tandarts in Elise haar mond. Gevolg: de tand moet eruit: onder luid gekrijs en met vier mensen om op Elise in te praten wordt de boosdoener getrokken. Helaas blijft het daar niet bij. Vrijdag moeten we terug en zullen er nog één, misschien twee moeten aan geloven… Hoe we Elise zover zullen krijgen, is een raadsel. 

Dankbaarheid

De maanden juni en juli stonden vaak in het teken van afscheid nemen. Potverdikke wat is dat lastig. Vincent bekijkt het allemaal nogal nuchter (wat is een jaar in een mensenleven?), maar bij mij vloeiden er al regelmatig tranen. Het doet me vooral ook beseffen hoe gezegend wij zijn met zoveel prachtige mensen om ons heen. Ik voel me oprecht dankbaar als mijn vriendinnetjes me op de trein zetten en blijven zwaaien tot deze uit het zicht is, wanneer de kinderen de kans krijgen om op school in de klas afscheid te nemen van al hun vriendjes, wanneer de lievelingsjuf ze nog mee op uitstap neemt, wanneer we met een heerlijke bende tot vijf uur aan een kampvuur zitten in onze tuin, dankbaar ook voor de zonnige dagen in Blankenberge in uitstekend gezelschap, en voor alle etentjes en uitjes, al dan niet gepland, die ik heel intens beleefd heb. Maar ook voor de steun die we kregen, van opajo die in de gietende regen mee de windvaan kwam ophangen, van de mama's en liefste tante van de wereld die het huis kwamen schrobben tot alles blonk, van mama die zorgde voor kilo's spaghettisaus, van papa die spontaan naar Landmeters reed om daar vreemde bestellingen op te halen (en die gul sponsorde), van mami die matrassen sneed alsof ze nooit iets anders deed, van omi van 94 die een zak vulde met allemaal onontbeerlijke spullen (als daar zijn: een zelfgebreide hoofdband, nagellak van christian dior en zakdoeken met een snuifje eau de cologne). 

En dan mijn heerlijke vrienden die ervoor zorgden dat ze allemaal een beetje mee reizen door hun ontroerende pakjes: een fotoreeks waar uren werk moet ingekropen zijn, kleine beschermengeltjes, een kayak zowaar, een gepersonaliseerd receptenboekje van iedereen, pakjes voor de kinderen om pas te openen op de oceaanovertocht, een overheerlijke Corsicaanse hesp… en dan vergeet ik nog de helft… Wat zijn wij rijk met zoveel heerlijke mensen om naar terug te keren!

Ps: we hebben de deadline niet gehaald. Er is nog teveel niet in orde. Het zal een dag of twee later worden.

De verhuis

Vandaag zijn we verhuisd naar Blankenberge. De overdracht van ons huis aan de nieuwe huurders voelde vreemd. Onwerkelijk. Maar vanaf het moment dat de masten van de jachthaven in zicht kwamen viel alle stress van de voorbije weken weg. Het voelt goed om hier te zijn. De kinderen zijn ook in hun nopjes. De uitdaging voor de komende dagen wordt vooral alles wegkrijgen in de boot. Les 1 in ontspullen...