Dé dag

We staan vroeg op want er moet nog veel gebeuren vooraleer we echt kunnen vertrekken. Grootste euvel: een tweede bezoek aan de tandarts. Simon en ik gaan mee om haar handje vast te houden en moed in te praten. Het helpt niet. Elise is doodnerveus en moet drie keer naar de wc in de wachtzaal. Na 30 tergend trage minuten komt Lori-Ann ons halen. Nog voor we zitten zegt ze: "Je mag het gerust weten, ik ben hier supergoed in". En dat doet 't hem. Elise gaat dapper zitten met haar mondje wijd opengesperd. Twintig minuten later staan we opgelucht weer op de stoep. Lori-Ann hield woord. Ze is echt supergoed! De twee (!) bloederige tandjes lieten we achter.

En dan gaat het plots allemaal erg snel. Druppelsgewijs arriveert het uitzwaaicomité. De nieuwe matrassen worden nog gelegd, karrenvrachten spaghettisaus van de mama ingevroren, snel nog papieren in orde gebracht, afscheidsfoto's getrokken en dan is het eindelijk zover. Nog een laatste knuffel, een laatste zoen. Elise snikt intussen onbedaarlijk. En ook de oma's hebben het lastig. Ook al zijn ze blij dat Bea, die Vincent heeft leren zeilen, het eerste stukje met ons meekomt, toch zijn ze er niet helemaal gerust in. Dan los ik de spring. Vincent manoeuvreert de boot onze ligplaats bij het VVW uit en daar gaan we. Daag, daaaaaag lieve allemaal! Plots weerklinken 10-tallen misthoorns doorheen de haven. De andere boten wensen ons een behouden vaart. Het is té overweldigend. Onder luid getoeter en aanmoedigingskreten varen we de geul uit. Het eerste kwartier zijn we allemaal stil. Maar gaandeweg dringt het tot ons door: we zijn weg! We zijn eindelijk vertrokken!! Ons avontuur start hier. Zelfs Elise draait bij. De wind zit fout, de stroom tegen en we moeten op motor, maar het geeft niet. We zijn weg!

Na een uur telefoon... We hebben de sleutels van onze auto, waarmee de ouders van Vincent zouden terugrijden nog aan boord. Wie ons kent, weet dat dit nogal typisch is ;-). We spreken af dat de overhandiging in Nieuwpoort zal gebeuren. 

12.15u: we liggen in bed . De sleutels zijn terecht. De kinderen en Bea in een diepe slaap. Alles is goed. Morgen gaan we verder. 

Elise en de tandarts

Oh wat ben ik boos op onze tandarts… Vorige week ben ik nog geweest met Elise in Leuven omdat ze kloeg over pijn. Gevoelig tandvlees was het verdikt. Het trekt wel weg. Drie dagen later staat er een abces om u tegen te zeggen in haar klein mondje. Gelukkig kunnen we de dag nadien al terecht bij een tandarts in Blankenberge. Deze reageert erg verbolgen op het werk van onze tandarts in Elise haar mond. Gevolg: de tand moet eruit: onder luid gekrijs en met vier mensen om op Elise in te praten wordt de boosdoener getrokken. Helaas blijft het daar niet bij. Vrijdag moeten we terug en zullen er nog één, misschien twee moeten aan geloven… Hoe we Elise zover zullen krijgen, is een raadsel. 

Dankbaarheid

De maanden juni en juli stonden vaak in het teken van afscheid nemen. Potverdikke wat is dat lastig. Vincent bekijkt het allemaal nogal nuchter (wat is een jaar in een mensenleven?), maar bij mij vloeiden er al regelmatig tranen. Het doet me vooral ook beseffen hoe gezegend wij zijn met zoveel prachtige mensen om ons heen. Ik voel me oprecht dankbaar als mijn vriendinnetjes me op de trein zetten en blijven zwaaien tot deze uit het zicht is, wanneer de kinderen de kans krijgen om op school in de klas afscheid te nemen van al hun vriendjes, wanneer de lievelingsjuf ze nog mee op uitstap neemt, wanneer we met een heerlijke bende tot vijf uur aan een kampvuur zitten in onze tuin, dankbaar ook voor de zonnige dagen in Blankenberge in uitstekend gezelschap, en voor alle etentjes en uitjes, al dan niet gepland, die ik heel intens beleefd heb. Maar ook voor de steun die we kregen, van opajo die in de gietende regen mee de windvaan kwam ophangen, van de mama's en liefste tante van de wereld die het huis kwamen schrobben tot alles blonk, van mama die zorgde voor kilo's spaghettisaus, van papa die spontaan naar Landmeters reed om daar vreemde bestellingen op te halen (en die gul sponsorde), van mami die matrassen sneed alsof ze nooit iets anders deed, van omi van 94 die een zak vulde met allemaal onontbeerlijke spullen (als daar zijn: een zelfgebreide hoofdband, nagellak van christian dior en zakdoeken met een snuifje eau de cologne). 

En dan mijn heerlijke vrienden die ervoor zorgden dat ze allemaal een beetje mee reizen door hun ontroerende pakjes: een fotoreeks waar uren werk moet ingekropen zijn, kleine beschermengeltjes, een kayak zowaar, een gepersonaliseerd receptenboekje van iedereen, pakjes voor de kinderen om pas te openen op de oceaanovertocht, een overheerlijke Corsicaanse hesp… en dan vergeet ik nog de helft… Wat zijn wij rijk met zoveel heerlijke mensen om naar terug te keren!

Ps: we hebben de deadline niet gehaald. Er is nog teveel niet in orde. Het zal een dag of twee later worden.

De verhuis

Vandaag zijn we verhuisd naar Blankenberge. De overdracht van ons huis aan de nieuwe huurders voelde vreemd. Onwerkelijk. Maar vanaf het moment dat de masten van de jachthaven in zicht kwamen viel alle stress van de voorbije weken weg. Het voelt goed om hier te zijn. De kinderen zijn ook in hun nopjes. De uitdaging voor de komende dagen wordt vooral alles wegkrijgen in de boot. Les 1 in ontspullen...

nog 53 dagen...

Nog exact 53 dagen en we gaan dit echt doen. Niet te geloven. Al die tijd leek het nog eindeloos ver weg, maar nu is het plots onafwendbaar. Over 53 dagen beginnen we met ons vier aan een waanzinnig avontuur. Een avontuur waar we al 20 jaar over praten, maar waarvan ik eerlijk gezegd nooit dacht dat het zou gebeuren. En toch. Zo zie je maar.
We zijn plots ook 'die mensen die een jaar gaan zeilen' geworden. Alle gesprekken gaan erover, in de straat, op het werk, aan de schoolpoort en ook bij onze eigen vrienden is het vaak het onderwerp van conversatie. Ik word er wat nerveus van.  Het maakt het zo echt allemaal. Niet dat ik het niet wil. Ik wil het dolgraag, maar ik ben tegelijk ook ongerust. Ongerust om al dat onbekende, ongerust of ik die zwarte zee wel kan bedwingen, ongerust om de kinderen, die we meesleuren in dit verhaal, ongerust dat ik mijn maatjes zo lang zal moeten missen, en mijn mamaatje en papaatje, die ik een jaar het contact met ons en hun enige kleinkinderen ontzeg. Maar wat als we het niet proberen? Zullen we ons dan de rest van ons leven afvragen hoe het zou geweest zijn?

Blankenberge - Ramsgate

Hier steel ik even de post van Erik. Hij hield netjes het log bij. Die routine heb ik nog niet...

Donderdag 20:22 Blankenberge > vrijdag 06:56 Ramsgate

69,83 NM in 10h34m, bij vertrek een zeehond gespot in Blankenberge, volop halve wind onder prachtige sterrenhemel, vele zeezieken, Vincent de ganse nacht aan het stuurwiel en aankomen in Ramsgate in het maanlicht.

Zaterdag 8:34 Ramsgate > zaterdag 20:07 Nieuwpoort

66,25 NM in 11h33m, zon bij vertrek, scherp aan de wind op kalme zee, af en toe motoren omdat de route niet bezeild is, bruinvissen, reggae en meditatief zeilen ...met diepgaande gesprekken over geluk en dankbaarheid.

Zondag 10:29 Nieuwpoort > zondag 15:31 Blankenberge

22,01 NM in 5h1m, luxe ontbijt, aperitieven met humus hapjes en Rosé De Vlaeminck, soezelen in de zon, boompje steken, motoren wegens gebrek aan wind, instrumentenpaneel uit elkaar vijzen tijdens het varen, knijpen in de wangetjes en voldaan Nieuwpoort binnenvaren.

Erik heeft gelijk. Na een teleurstellende nachttocht, waarbij ondanks het lief uitgeleende 'mottigheidsbandje' van mijn collega, de halve Noordzee gevoed werd, nog drie heerlijk harmonieuze dagen gehad. Trots op onszelf, trots op de boot, die echt heerlijk vaart en dankbaar voor dit uniek samenzijn.

Met dank aan Erik voor de foto's.

Naar Engeland

Donderdag onze eerste oversteek. In bont gezelschap. Erik, collega-vriend van Vincent, die zelf ook een boot heeft, Klaartje en Stephan, onze burenvrienden, voor wie dit een eerste keer op een zeilboot zal zijn, Bea, onze zeilvriendin, die Vincent ooit leerde zeilen en Vincent en ik. We hebben gisteren alle weerberichten grondig bestudeerd en het lijkt erop dat het weer mee zal zitten.

Rekening houdend met de stroming, de wind en het getij, lijkt een nachttocht naar Ramsgate de meest aangewezen optie.

De jachthaven van Blankenberge waar de Sta Vast nu ligt, is nog niet uitgebaggerd dus we kunnen enkel uitvaren met hoogtij. Dat wil zeggen om 9u 's ochtends of om 8u 's avonds. Het laatste impliceert laveren tussen de zandbanken voor de kust van Engeland en aankomen in een onbekende haven in het donker. Als we 's avonds  vertrekken, komen we omstreeks 9u aan in Ramsgate en doen we alle lastige manoeuvres bij licht. En dat is toch wat comfortabeler. Dat dus wat betreft het vertrek. Vrijdag zullen we een dag in Ramsgate bekomen en zaterdag vertrekken we in alle vroegte weer richting België. In 1 ruk zal lastig zijn owv het getij in Blankenberge dus zetten we koers naar Nieuwpoort of Oostende. Daar zullen we overnachten. Zondag alweer vroeg op want we moeten vóór 11u Blankenberge binnenlopen als we hoogtij willen halen. 

De weersvoorspellingen zijn redelijk, we denken zelfs dat er goed gezeild kan worden. Het wordt ook een pak minder koud, al denk ik dat de nachttocht nog tandenbijten zal zijn. 

Zal ze er klaar voor zijn?