De oceaan over met Sta Vast

donderdag 23 maart 2017

Goodbye lovely friends

Het is gebeurd. Na vijf maanden intens met elkaar optrekken moeten we afscheid nemen. Itchy Foot, onze allerliefste zeilvrienden gingen mee tot het verste westelijke punt dat ze konden gaan en daar hebben we elkaar uitvoerig dag gezegd. Op het mooie onbewoonde eiland Tintemarre voor de kust van St Martin. Met veel knuffels en tranen. We weten niet wanneer we elkaar terug zullen zien. Maar wat gaan we ze missen, deze bijzondere familie.
In veel van onze herinneringen aan dit bijzondere jaar, hebben zij een aandeel. Ontelbare etentjes, bij hen of op Sta Vast, hilarische gesprekken, sleep overs, hiking door regenwouden of bergen. Zwemmen in verlaten baaien, kubb spelen op de mooiste stranden, megalomane zandkastelen bouwen, op zoek gaan naar wilde ezels, apen of dolfijnen, klagen over bootschool, spelletjesavonden. En vooral eindeloos veel gesprekken. Over niks en alles. Dank lieve, genereuze Mia, hilarische keukenprins Jon en bijzondere Teo. Jullie hebben voor eeuwig een plekje in ons hart. Het gaat jullie goed!

lovely Mia

Onafscheidelijk trio

Langousten op Sta Vast

Simon en zijn kleine broertje Teo

De mooie Hallberg Rassy "Itchy Foot"

Kapitein Teo (foto: Itchy foot)

Besties (foto: Itchy foot)

Jon, verzorger van kleine en grote pijntjes (Foto: Itchy Foot)

Sleep over op Itchy Foot (foto: Itchy Foot)

Grote liefde

Itchy Foot en Sta Vast in Barbuda

Jon op z'n best :-)

Samen eten we de catch of the day op!

Altijd dikke fun

Picnic op een verlaten bounty strand in Barbuda

De allerlaatste duik samen op Tintemarre

Thank you so much for all the great moments together, for the sleep overs, for the best hipster rum punch, for taking care of Simon & Elise when needed, for having the cutest, smartest and most special five year old ever, for your lovely food, for all the hilarious conversations, for following us that much west so we could spend more time together. Sta Vast standing by for ever!

maandag 6 maart 2017

Partir, cést mourir un peu.

De maand die volgt is druk. We picknicken, feesten, bbq-en en aperitieven dat het een lieve lust is.
In Antigua gaan we met High Five, Good Times en Richard Parker naar de befaamde BBQ op Shirley Heights. Vooral het uitzicht daar is fenomenaal. We zijn net te laat voor de zonsondergang. Het is er druk, lawaaierig en chaotisch, maar we slagen erin om een rustig tafeltje te bemachtigen. De liveband is super, maar de kinderen worden moe en we nemen een taxi terug naar onze ankerplek. De dag nadien verlaten we English Harbour met Emerald Bay, Blue Zulu, Sandy Cheeks en Itchy Foot en zeilen naar NonSuchbay. Als later High Five en Dana De Mer ook nog toekomen is de vloot compleet. Zodra de boot-school-vlaggen naar beneden gaan, verandert de baai in een waterparadijs. Guy van Emerald Bay leert de kinderen waterskiën, bij Dana de Mer springen ze vanop het hoogste platvorm van hun catamaran, Pat van Blue Zulu laat ze slingeren van de spinakerboom en Vincent neemt de vroege vogels mee op visexpedities. 's Avonds zijn er bbq's en potlucks op het strand, of worden (in de late namiddag) de flessen rum boven gehaald bij iemand aan boord. Er is zelfs een verjaardagsfeestje met pannenkoeken.

Als we het gezien hebben in Antigua verhuist de hele bende naar Barbuda. Helderblauw water, desolaat, hagelwitte stranden. Betoverend. Op een avond eten we kreeft die Bonaire van een visser kon kopen. Vincent offert zich op om de zeven levende kreeften in twee te snijden. Onze keuken was een slagveld ;-).

Toch komt er een einde aan al dat plezier. Op Itchy Foot en High Five na, keert iedereen al terug naar het Zuiden. De kans is klein dat we de anderen nog zullen zien tijdens onze trip want wij zijn de enige boot die terugkeert naar Europa en dus naar het Noorden vaart. De anderen hebben allemaal hun leven voor onbepaalde tijd in hun thuisland opgegeven. We gaan ze missen, deze bijzondere groep mensen. Het was een heerlijke tijd. Gelukkig blijft Itchy Foot nog even bij ons. Dat afscheid wordt een zware dobber. Maar dat is voor later. Eerst nog een laatste dag genieten in Barbuda en dan op zoek naar aapjes in Nevis en het regenwoud in St Kitts.

Onderweg naar Shirley heights voor de gerenomeerde bbq

Uitzicht op Shirley heights

Eliseke en Stella

Slingeren op Blue Zulu

Wie wil pannenkoeken??

Mijn bootvriendinnetjes: Emily, Anna & Mia

Marshmellows

Feestje op Blue Zulu

Tom van Bonaire leerde Simon zeilen

Sta Vast @ Barbuda

Afscheidsfeestje aan boord van de Sta Vast

Terwijl de grote mensen in de kuip zitten, kijken de kinderen film.

Thank you lovely people, it has been great meeting all of you. Fair winds and following seas. We 'll see each other in the other place ;-). Love, Sta Vast crew

vrijdag 10 februari 2017

Guadeloupe: croissants, goed gezelschap en onverwacht mooi.

Iles des Saintes is een kleine groep eilanden voor Guadeloupe. We ankeren in een min of meer beschutte baai voor het kleinste eiland: Terre-de-bas. Dit is de perfecte plek om weer op adem te komen na de drukke dagen in Dominica. We beperken het programma tot kleine eilandtochtjes, een beetje suppen en zwemmen rond de boot. We vinden een bakker met baguetten, vooralsnog zonder croissants, maar na het sponsbrood kunnen we ons geluk niet op. Op een dag drinken we zelfs Stella in een klein barretje met de lekkerste frieten die we al gegeten hebben. De vierde dag zijn we het gerol in de baai beu. Ze biedt geen beschutting meer voor de aanhoudende wind en golven en wij zetten koers naar Guadeloupe zelf. Itchy foot zullen we vier dagen later terug zien. Intussen bevoorraden wij ons in Pointe-a-Pittre, de hoodstad van Guadeloupe. De Lonely planet is er niet al te lovend over: "pretty uninviting" en "those who missed it, haven't missed much." Helaas, de gids heeft niet gelogen. Op zaterdagmiddag beslissen we de binnenstad te verkennen en er is NIKS. Het is er doods. Hier en daar wat rare figuren die dwaas uit hun ogen kijken, een enkele souvenirshop die open is. Waar zijn al de bewoners? De huizen lijken allemaal hun beste tijd gehad te hebben. Een man van een klein winkeltje legt ons uit dat er niemand meer woont. De stadsvlucht is er erg groot en het verval is duidelijk. De regering investeert niet in het behoud van de mooie architectuur en alles ziet er grauw en smoezelig uit. Uiteindelijk nemen we een bus naar een buitenwijk omdat er een Decathlon zou zijn. De chauffeur rijdt met de deur open, en ik ben een beetje bang dat ik er bij elke bocht zal uitvliegen, wat gelukkig niet gebeurt. De bus stopt voor een gigantisch winkelcentrum. Ervoor een bord waarop staat: "tout le monde est ici". En het is waar, het contrast met de hoofdstad kon niet groter. Hier is iedereen! Het gonst van de mensen die druk winkel in winkel uit lopen. Wij zijn een beetje overweldigd en weten niet goed waar eerst te beginnen. Drie uur later staan we weer buiten. Met een lichtere portemonnaie en veel nuttige, en ook wel wat minder nuttige aankopen.
De volgende dag krijgen we bezoek van de bemanning van High Five. Een Vlaams gezin met drie kindjes. Simon en Elise mogen in de namiddag mee aan boord van hun Bénéteau en we spreken 's avonds af voor een gezamenlijke aperitief en diner. Vlak voor we vertrekken snijdt Vincent zichzelf met een breekmes heel erg diep in zijn voet. We twijfelen of we naar het ziekenhuis zouden gaan. Thuis zouden we geen moment aarzelen, maar hier weten we het niet goed. Het bloed, helder rood kleurt al snel de hele cockpit. Mijn EHBO-cursus ten spijt, blijk ik alweer een ramp want bij de aanblik van al dat bloed, moet ik zelf even gaan liggen. Stéphan van Good Times overhaalt Vincent om niet te gaan, en zo goed en zo kwaad als we kunnen pakken we de teen in en trekken naar High Five. Het wordt een leuke avond. Als de zon ondergaat, nemen we onze dinghies en varen naar het centrum. Simon en Elise mogen mee met Pascale en Koen in hun snelle boot, wij tuffen er achteraan. We eten verrassend goed in een restaurant met neonverlichting aan het centrale plein Place de la Victoire. Als we afscheid nemen, spreken we af om contact te houden.

De dag nadien verhuizen wij naar Deshaies waar we ook Itchy Foot terug zien. Deshaies is een lieflijk dorp met een prettige sfeer. De baai ligt behoorlijk vol, maar wij zijn niet zo diep en ankeren bijna op het strand waardoor het (bijna) lijkt alsof we de baai voor ons hebben.
Als dan ook Blue Zulu, die we voor het eerst ontmoetten in Barbados, in de baai toekomt, is het feest compleet! Spelende kinderen, bier en pizza op het strand bij zonsondergang. Het leven kan simpel en schoon zijn.
In Deshaies nemen we Stella en Finn mee op een watervaltocht. Een prachtige wandeling over rotsen en stenen, die kriskras in het water liggen, met hier en daar door het water uitgesleten bassins, waarin we zwemmen. De terugtocht lopen we langs de weg, in een glooiend landschap met op de achtergrond de geruststellende aanwezigheid van de oceaan. Als we het ponton oplopen waar we de dinghies achterlieten, wacht Pat, de papa van Stella en Finn van Blue Zulu ons al op. Wat zien jullie er voldaan uit, merkt hij op. En dat is ook zo. An ordinairy day in paradise...