 |
| De twee mannen op de achtergrond houden ons de hele dag gezelschap... |
en een filmpje:
vrijdag 27 januari 2017
11 worden in St Lucia
21 januari wordt een frustrerende dag. Vooral voor Vincent. Toen we eerder die week de ankermotor nakeken, bleek die helemaal gecorrodeerd. Geen wonder dat het ophalen ervan hemeltergend traag ging. Als bij toeval vonden we een nieuwe in Le Marin. Een nieuwe motor betekent helaas ook dat die geinstalleerd moet worden. Het wordt een dag zweten en zwoegen in de benauwde ruimte van de ankerbak vooraan.Intussen moet er ook nog een nieuw karretje op het grootzeil gezet worden, maar om 00.30u zijn we rond. Het anker vliegt omhoog en we kunnen weer zeilen zonder reef! Hoeraaa! De dag nadien gaan we nog uitklaren, takelen we het Beest omhoog en zetten koers richting St Lucia. Bij valavond varen we Marigot Bay binnen en we worden opgewacht door de Itchies. Er breken heerlijke dagen aan. Na bootschool lopen de kinderen tussen de boten heen en weer, gaan we zwemmen in het zalige zwembad dat bij de marina hoort en wordt er samen gekookt. Op woensdag is het de verjaardag van Simon en daarvoor zijn we eigenlijk in St Lucia. De bemanningen van Itchy foot, Bonaire en Anses van de Celtic Spirit vieren met ons mee en het wordt een dag om nooit meer te vergeten.
en een filmpje:
en een filmpje:
zaterdag 21 januari 2017
Martinique in goed gezelschap
Als we een taxi nemen naar de luchthaven zijn we wat zenuwachtig. In de luchthavenhal staan allerlei mensen reikhalzend uit te kijken naar de aankomst van de grote Boeing uit Parijs met familieleden en vrienden die hun kerstvakantie op het zonnige Martinique komen doorbrengen. Een vader omhelst zijn zoon, drie meisjes met maffe kerstmutsen vallen hun vriendinnen juichend in de armen. Wat duurt het lang. Misschien zijn ze wel opgehouden door de douane? Maar dan zien we een gekend gezichtje achter het glas verschijnen, Celeste wurmt zich door de mensenmassa en dan gaat het plots snel. Er wordt gezoend, geknuffeld, wat zien jullie bruin, wat zijn de kinderen groot geworden, hoe was jullie vlucht, zijn jullie niet te moe... Gelukkig is Paul er die nogal nuchter vraagt of we van plan zijn om de rest van de dag door te brengen in de luchthavenhal. Terwijl we bekomen op een terras, worden de auto's gehaald en rijden we samen naar het huis dat ze voor twee weken huurden. Finn, Celeste en Elise hebben hun bedjes al snel klaargelegd en ook de oudste drie hebben hun kamertje ingericht. Het huis is zaaalig. Veel ruimte, een fijn terras en een grote tafel waar we met zijn allen aan kunnen zitten voor lange ontbijtjes en dinners. Vincent en ik gaan elke avond terug naar de boot met het Beest (onze bijboot), de kinderen mogen blijven overnachten in "the mansion". We voelen ons de koning te rijk. Er is een wasmachine, een douche waar eindeloos water uitkomt en een bad, waar Elise en Celeste op zijn minst 1, vaak twee keer per dag in gaan. De ongedwongenhied van samen zijn met mensen die je goed kent is heerlijk. Hoe dankbaar we ook zijn dat we zoveel nieuwe zeevrienden maakten, dit voelt toch een beetje als thuiskomen.
Er breken 14 relaxe dagen aan. We gaan bodyboarden op verlaten, woeste stranden, picknicken tussen locals, eten acras in leuke barretjes, spelen poker en weerwolven en genieten van de zalige maaltijden die Paul telkens weer op tafel tovert.
Op kerstdag krijgen we een grote envelop met allemaal kaartjes en brieven van het thuisfront. Ik krijg zelfs een ketting van die lieve Iris! En voor Simon is er een t-shirt van KV-Mechelen van zijn opa. Annelies spreekt met Simon af dat ze voor zijn verjaardag een OHL-t- shirt zullen geven ;-). Op Vincent zijn verjaardag hebben de kinderen de ontbijttafel prachtig versierd en krijgt hij een reuzachtige zak met zijn lievelingssnoep. En van mij een hawai-hemd, dat hij met enige afkeuring in ontvangst neemt. Het is pertang een schoontje...
Oudjaar vieren we in stijl! Langousten op de BBQ.
Het is een heerlijke tijd, en toch komt er ook weer een einde aan. De laatste dag zijn we druk in de weer met het opruimen van het huis, de auto's terugbrengen naar het depot en voor we het weten staan we alweer op de luchthaven. Nog snel maken de kinderen gekke foto's in een fotohokje en dan moeten ze ervandoor. Snel wordt er nog geknuffeld, tijd voor tranen is er niet. En nogal abrupt staan we plots verweesd alleen in de hal van de luchthaven. Na de drukte is de stilte verpletterend. Ik merk dat de tranen bij Simon en Elise niet ver zijn, dus we loodsen hen snel naar buiten voor een ijsje. Maar geen ijsje ter wereld kan het verdriet verzachten. Elise houdt zich goed, maar Simon is ontroostbaar. Alles doet hem denken aan zijn twee maatjes. Het lijkt alsof de zon nooit meer zal schijnen. We mogen geen aperitiefjes meer doen want dat deed hij altijd met Leonie, naar Reggae mag ook niet meer geluisterd worden, en het strand om de hoek een plek die gemeden moet worden. Het is echt intriest. We vreesden dat Elise het moeilijk zou hebben, maar hadden nooit gedacht dat het Simon zou zijn. Drie dagen na het vertrek van de vriendjes laten we hem bellen met Leo, en dat helpt. Ze maken alvast wilde plannen voor de zomervakantie.
Intussen weten we dat onze vrienden van de Itchy foot ook naar Le Marin komen en dat is super. Al snel is Simon weer in goede doen. We varen samen naar Les Salines, het bountystrand bij uitstek. We brengen er drie heerlijke dagen door in het gezelschap van vier andere bevriende boten. Soms waan ik me in de Paul Van Ostaijenlaan. Met dat verschil dat we hier de bijboot moeten nemen om op de koffie te gaan. De eerste avond in Les Salines eten we samen met Margret en Klaus van Starship overheerlijke chilli (ik heb intussen het recept!) bij de itchies.
De volgende avond zijn we welkom bij Margret en Klaus voor een geimproviseerde maaltijd. Uiteindelijk blijkt dat de andere boaties ook gevraagd zijn en we eindigen met 17 (!) in hun riante cockpit. Zij zijn ongelofelijk, ze slagen erin eten op tafel te toveren voor de hele bende en voorzien iedereen van Pina colada's, aperol spritz en rum punch. De ankerplaats zelf is een rollerige bedoening. We slapen drie nachten slecht en verhuizen met Itchy Foot naar Grande Anse d'Arlet, een beschutte charmante baai, waar we drie dagen snorkelen met zeeschildpadden. Wat een fascinerende dieren zijn dit! Ze zwemmen gracieus rond de Sta Vast. Donderdag krijgen we eindelijk bericht dat het nieuwe karretje voor ons grootzeil eindelijk uit Frankrijk gearriveerd is en dat betekent dat we na een heerlijke maand in Martinique eindelijk weer op pad kunnen. Morgen trekken we naar Le Marin om nieuwe voorraden in te slaan, water en diesel te tanken en uit te klaren. Oorspronkelijk zouden we dan naar Dominica gaan, maar we laten ons overhalen door de Itchies om mee naar St Lucia te gaan om samen de verjaardag van Simon te vieren...
En aangezien plannen er zijn om gewijzigd te worden, doen we dat. St Lucia, here we come!!
 |
| Wat duurt het lang... |
 |
| Brieven en pakjes van het thuisfront!!! |
 |
| Dankjewel opa (maar ik word nooit een kakker ;-) ) |
Er breken 14 relaxe dagen aan. We gaan bodyboarden op verlaten, woeste stranden, picknicken tussen locals, eten acras in leuke barretjes, spelen poker en weerwolven en genieten van de zalige maaltijden die Paul telkens weer op tafel tovert.
Op kerstdag krijgen we een grote envelop met allemaal kaartjes en brieven van het thuisfront. Ik krijg zelfs een ketting van die lieve Iris! En voor Simon is er een t-shirt van KV-Mechelen van zijn opa. Annelies spreekt met Simon af dat ze voor zijn verjaardag een OHL-t- shirt zullen geven ;-). Op Vincent zijn verjaardag hebben de kinderen de ontbijttafel prachtig versierd en krijgt hij een reuzachtige zak met zijn lievelingssnoep. En van mij een hawai-hemd, dat hij met enige afkeuring in ontvangst neemt. Het is pertang een schoontje...
Oudjaar vieren we in stijl! Langousten op de BBQ.
 |
| Gelukkige verjaardag Vincent!!! |
 |
 |
| Leo vangt de zon |
 |
| Best friends herenigd na 6 maanden |
 |
| Dankjewel voor de fantastische vakantie! |
Het is een heerlijke tijd, en toch komt er ook weer een einde aan. De laatste dag zijn we druk in de weer met het opruimen van het huis, de auto's terugbrengen naar het depot en voor we het weten staan we alweer op de luchthaven. Nog snel maken de kinderen gekke foto's in een fotohokje en dan moeten ze ervandoor. Snel wordt er nog geknuffeld, tijd voor tranen is er niet. En nogal abrupt staan we plots verweesd alleen in de hal van de luchthaven. Na de drukte is de stilte verpletterend. Ik merk dat de tranen bij Simon en Elise niet ver zijn, dus we loodsen hen snel naar buiten voor een ijsje. Maar geen ijsje ter wereld kan het verdriet verzachten. Elise houdt zich goed, maar Simon is ontroostbaar. Alles doet hem denken aan zijn twee maatjes. Het lijkt alsof de zon nooit meer zal schijnen. We mogen geen aperitiefjes meer doen want dat deed hij altijd met Leonie, naar Reggae mag ook niet meer geluisterd worden, en het strand om de hoek een plek die gemeden moet worden. Het is echt intriest. We vreesden dat Elise het moeilijk zou hebben, maar hadden nooit gedacht dat het Simon zou zijn. Drie dagen na het vertrek van de vriendjes laten we hem bellen met Leo, en dat helpt. Ze maken alvast wilde plannen voor de zomervakantie.
Intussen weten we dat onze vrienden van de Itchy foot ook naar Le Marin komen en dat is super. Al snel is Simon weer in goede doen. We varen samen naar Les Salines, het bountystrand bij uitstek. We brengen er drie heerlijke dagen door in het gezelschap van vier andere bevriende boten. Soms waan ik me in de Paul Van Ostaijenlaan. Met dat verschil dat we hier de bijboot moeten nemen om op de koffie te gaan. De eerste avond in Les Salines eten we samen met Margret en Klaus van Starship overheerlijke chilli (ik heb intussen het recept!) bij de itchies.
De volgende avond zijn we welkom bij Margret en Klaus voor een geimproviseerde maaltijd. Uiteindelijk blijkt dat de andere boaties ook gevraagd zijn en we eindigen met 17 (!) in hun riante cockpit. Zij zijn ongelofelijk, ze slagen erin eten op tafel te toveren voor de hele bende en voorzien iedereen van Pina colada's, aperol spritz en rum punch. De ankerplaats zelf is een rollerige bedoening. We slapen drie nachten slecht en verhuizen met Itchy Foot naar Grande Anse d'Arlet, een beschutte charmante baai, waar we drie dagen snorkelen met zeeschildpadden. Wat een fascinerende dieren zijn dit! Ze zwemmen gracieus rond de Sta Vast. Donderdag krijgen we eindelijk bericht dat het nieuwe karretje voor ons grootzeil eindelijk uit Frankrijk gearriveerd is en dat betekent dat we na een heerlijke maand in Martinique eindelijk weer op pad kunnen. Morgen trekken we naar Le Marin om nieuwe voorraden in te slaan, water en diesel te tanken en uit te klaren. Oorspronkelijk zouden we dan naar Dominica gaan, maar we laten ons overhalen door de Itchies om mee naar St Lucia te gaan om samen de verjaardag van Simon te vieren...
En aangezien plannen er zijn om gewijzigd te worden, doen we dat. St Lucia, here we come!!
 |
| Itchy Foot |
 |
| Zandkastelen bouwen op het bountystrand van Les salines |
 |
| Simon en Elise op uitkijk bij Rock Diamant |
 |
| Mon capitain |
 |
| Grand Anse d'Arlet |
 |
| Thanks Jon! |
 |
| Elise gekatapulteerd en door Jon gefotografeerd! |
Barbados!
De dagen in Barbados zijn druk. En toch doen we niets. Tot onze schande moeten we bekennen dat we van Barbados niets meer gezien hebben dan het strand, op vijf minuten van The Careenage waar we afgemeerd liggen. Een mooi strand, dat wel. Maar toch. Wellicht heeft de oversteek ons meer uitgeput dan we hebben vermoed. De ochtenden doen we flink school en elke namiddag trekken we naar het strand met de andere zeilbemanningen. De kinderen spelen eindeloos in het heldere water terwijl de grote mensen Banks en Rum punch drinken op het strand tot de zon ondergaat. We zijn lui. Ontzettend lui, maar dat geeft niet. We vinden allemaal dat we het verdiend hebben.
Op een dag krijgen we telefoon van de directeur van St Stephens, een lagere school in een buitenwijk van Bridgetown. Of we met de kinderen een middag op bezoek willen komen om te komen vertellen over België en het leven aan boord. We vinden een sympathieke taxichauffeur die ons brengt en intussen vertelt over het leven in Barbados en Haiti, waar hij vandaan komt. In het schooltje hebben we veel bekijks. Al bekijkt de directeur Vincent met een speciale blik: "I can tell you've been on the sea for long time"... en dan snuift hij. Simon en Elise worden in de klas van mr Carrington, een hypersympathieke leraar met lange rastaharen, onthaald als helden. Ze worden op een stoel vooraan in de klas gezet en bestookt met duizend en één vragen. Of we sneeuw hebben in België willen ze weten, en hoe dat voelt. Hoe groot is de boot waarmee we de oceaan overstaken, waren ze niet bang, hebben jullie veel vis gevangen? Rijden er veel Lamborghini's in België, en Ferrari's, en wie zijn je voetbalhelden, Simon? Zelf kenden ze Hazard en Courtois. We mogen mee gaan kijken naar een cricketwedstrijd die op school gespeeld worden en er wordt bij het afscheid uitgebreid geknuffeld. Simon wordt er wat verlegen van, al die meisjes die hem omringen en aan zijn haren willen komen. Met spijt gaan we aan het einde van de middag weer naar de boot, maar we beloven dat we contact zullen houden.
The Careenage, de binnenhaven is intussen helemaal klaar voor kerstmis. We worden omgeven door prachtig versierde kerstbomen, de ene al origineler dan de andere. We ontdekken dat elk schooltje verantwoordelijk is voor de decoratie ervan. 20 december worden ze feestelijk ingehuldigd met muziek. Veel luide muziek, want dat kunnen ze goed, de Barbedianen. Feesten tot in de vroege uurtjes en heel vaak kiezen ze daar onze voordeur voor als toplocatie. Het heeft wel wat, maar we kijken stilaan uit naar wat rust. 22 december nemen we van iedereen afscheid in Barbados, met de belofte elkaar na de kerst- en oudejaarsdrukte terug te zien. Het is tijd om naar Martinique door te varen. Onze vrienden van de "Itchy foot" komen nog ontbijten, en brengen een dikke stapel pannenkoeken mee en dan gaat plots het signaal dat de brug opent. Wij zijn al helemaal gewend aan Barbados-time, waar tijd een relatief begrip is, en zijn stomverbaasd dat de brug gewoon op tijd opengaat. We moeten in allerijl vertrekken. In onze haast vergeten we ons te ontkoppelen van de walstroom en laat Vincent zijn schoenen op de kade staan. Wat voor behoorlijk wat hilariteit zorgt bij het uitwzwaaicomite op de kade. Nog wat kushandjes en daar gaan we de smalle geul weer uit. Eenmaal buiten, is de zee geagiteerd en het wordt een woelige nacht. Tegen de ochtend varen we Le Marin binnen. We zijn allemaal wat gespannen. Overmorgen komen onze vrienden uit België aan en Geert zal na vijf lange weken eindelijk zijn vrouw en kinderen terugzien. Hier hebben Simon en Elise maanden naar toegeleefd. Hun nieuwe vriendjes zijn fantastisch, maar je eigen maatjes om je heen hebben, dat is toch niet te evenaren.
 |
| het strand van Bridgetown |
 |
| dagelijkse traditie: strandhangers! |
 |
| gezellige boel op Sta Vast |
Op een dag krijgen we telefoon van de directeur van St Stephens, een lagere school in een buitenwijk van Bridgetown. Of we met de kinderen een middag op bezoek willen komen om te komen vertellen over België en het leven aan boord. We vinden een sympathieke taxichauffeur die ons brengt en intussen vertelt over het leven in Barbados en Haiti, waar hij vandaan komt. In het schooltje hebben we veel bekijks. Al bekijkt de directeur Vincent met een speciale blik: "I can tell you've been on the sea for long time"... en dan snuift hij. Simon en Elise worden in de klas van mr Carrington, een hypersympathieke leraar met lange rastaharen, onthaald als helden. Ze worden op een stoel vooraan in de klas gezet en bestookt met duizend en één vragen. Of we sneeuw hebben in België willen ze weten, en hoe dat voelt. Hoe groot is de boot waarmee we de oceaan overstaken, waren ze niet bang, hebben jullie veel vis gevangen? Rijden er veel Lamborghini's in België, en Ferrari's, en wie zijn je voetbalhelden, Simon? Zelf kenden ze Hazard en Courtois. We mogen mee gaan kijken naar een cricketwedstrijd die op school gespeeld worden en er wordt bij het afscheid uitgebreid geknuffeld. Simon wordt er wat verlegen van, al die meisjes die hem omringen en aan zijn haren willen komen. Met spijt gaan we aan het einde van de middag weer naar de boot, maar we beloven dat we contact zullen houden.
The Careenage, de binnenhaven is intussen helemaal klaar voor kerstmis. We worden omgeven door prachtig versierde kerstbomen, de ene al origineler dan de andere. We ontdekken dat elk schooltje verantwoordelijk is voor de decoratie ervan. 20 december worden ze feestelijk ingehuldigd met muziek. Veel luide muziek, want dat kunnen ze goed, de Barbedianen. Feesten tot in de vroege uurtjes en heel vaak kiezen ze daar onze voordeur voor als toplocatie. Het heeft wel wat, maar we kijken stilaan uit naar wat rust. 22 december nemen we van iedereen afscheid in Barbados, met de belofte elkaar na de kerst- en oudejaarsdrukte terug te zien. Het is tijd om naar Martinique door te varen. Onze vrienden van de "Itchy foot" komen nog ontbijten, en brengen een dikke stapel pannenkoeken mee en dan gaat plots het signaal dat de brug opent. Wij zijn al helemaal gewend aan Barbados-time, waar tijd een relatief begrip is, en zijn stomverbaasd dat de brug gewoon op tijd opengaat. We moeten in allerijl vertrekken. In onze haast vergeten we ons te ontkoppelen van de walstroom en laat Vincent zijn schoenen op de kade staan. Wat voor behoorlijk wat hilariteit zorgt bij het uitwzwaaicomite op de kade. Nog wat kushandjes en daar gaan we de smalle geul weer uit. Eenmaal buiten, is de zee geagiteerd en het wordt een woelige nacht. Tegen de ochtend varen we Le Marin binnen. We zijn allemaal wat gespannen. Overmorgen komen onze vrienden uit België aan en Geert zal na vijf lange weken eindelijk zijn vrouw en kinderen terugzien. Hier hebben Simon en Elise maanden naar toegeleefd. Hun nieuwe vriendjes zijn fantastisch, maar je eigen maatjes om je heen hebben, dat is toch niet te evenaren.
 |
| versieren van de kerstbomen voor de boot |
 |
| The Careenage is een favoriete hangplek bij de lokale bevolking. |
 |
| Christmas in Barbados... |
zaterdag 17 december 2016
We did it!
19 november. D-Day!
Om elf uur worden alle boten van de Atlantic Oddyssey verwacht aan de afgesproken startlijn net buiten de haven van Tenerife. Wij zijn daar, hoe kan het anders, om 2 voor 11 omdat we nog een bus extra olie willen halen. Dus Geert wordt erop uitgestuurd om ernaar op zoek te gaan. Wij varen intussen uit om aan de steiger aan de overkant van onze ligplaats te tanken. Om kwart voor 11 zien we Geert sprinten naar de boot. Ocharme, hij was door welwillende locals van de ene kant van Santa Cruz naar de andere gestuurd om de nodige olie te kopen. Helemaal bezweet en uitgeput kwam hij terug. Geert, bij deze, je bent onze held!
We kunnen gaan!
In de kom voor de uitgang van de haven zetten we alvast ons grootzeil op. Onze vrienden van de Itchy Foot volgen en even later is het zover. Nog een foto aan de startlijn en we beginnen aan onze eerste echte oceaanreis. We zijn allevijf wat zenuwachtig. Zullen we genoeg eten bij hebben? Zijn we voldoende voorbereid op zwaar weer? Wat als de generator het begeeft? Wat als 1 van ons ziek wordt? Of de kinderen? Of Vincent op wiens schouders de grote verantwoordelijkheid rust om ons allevijf veilig aan de overkant te brengen? We bespreken ons wachtsysteem. We kiezen voor shiften van 3 uur, zodat elk van ons op zijn minst zes uur kan slapen. In theorie. Ik doe de shift van 9-12, Vincent die van 12-3, Geert die van 3-6 (dat blijkt zijn thuisritme te zijn) en dan ik weer van 6-9. Na een week wisselen Vincent en ik om de dag onze shiften omdat ik te moe word. Maar al te vaak moest er 's nachts nog iets veranderen aan de zeilstand en dan wordt het slaapblok van degene die de eerste avond- en de eerste ochtendshift heeft wel heel kort. De eerste nacht zien we nog heel veel andere boten van de Odyssey, zowel op ons scherm als de lichtjes bovenop hun masten. We kunnen goed mee. De Sta Vast moet niet onder doen voor de grote catamarans, maar na een dag of drie blijven we over met twee Deense boten, een Zwitser en wij. Freya, de Deense boot kennen we al van in de haven van Santa Cruz. Ze hebben ook drie kinderen en Simon en Victor bespreken dagelijks op de vhf hun visvangst en het aantal dolfijnen dat we zien.
 |
| we varen de haven van Santa Cruz uit |
 |
| onze lieve vrienden van de Itchy Foot met vol zeil |
 |
| Geert is er klaar voor |
 |
| De eerste nacht zien we nog veel andere boten op de AIS |
De zee is een beetje rommelig. Golven kletsen van alle kanten op de boot en het is soms echt nog koud. Vooral tijdens de nachten hebben we ons zeilpak aan om niet te bevriezen. Intussen is de wind stilgevallen. We liggen maar wat te dobberen. De Gribfiles die we via satelliet binnenhalen beloven weinig goeds. De windstille zone zal nog een paar dagen op onze route blijven. We beslissen samen met de anderen om nog meer zuidelijk te gaan, in de hoop zo sneller de tradewinds (die ons recht naar de Caraiben zouden moeten blazen) te pakken. Na vijf dagen roept Freya ons op. Ze maken water en kunnen het lek niet dichten. Ze beslissen om naar de Kaapverdische uit te wijken om daar te bekijken wat er aan de hand is. Dat is toch wel even schrikken en dan besef je weer hoe kwetsbaar je toch bent op dat kleine bootje in die gigantische oceaan. De andere Deense boot zal de Freya volgen. Ook de Itchy Foot moet naar de Kaapverdische om iets te herstellen. Wij zijn een beetje in de verleiding om mee te gaan, we zullen niet gauw nog de kans krijgen om de Kaapverdische te bezoeken, maar beslissen dan toch om door te zeilen. De eerste nacht zonder onze twee buddyboten is vreemd. We zijn zo gewend aan hun navigatielichten links en rechts van ons. Gelukkig zien we de volgende dag Richard Parker op ons scherm verschijnen en even later roept hij ons op. We bespreken onze strategie en beslissen samen nog zuidelijker te varen. Daarmee volgen we exact dezelfde route als Christopher Columbus. Ons plan werkt niet. Er is geen wind en de dagen die volgen zeilen we met Spinnaker, het ideale moment om dat een keer te testen, over een nagenoeg platte zee met de verschroeiende snelheid van 3,5 knopen. Soms zetten we een beetje motor bij om toch een klein beetje vooruit te geraken.
 |
| Het regent. Vincent en ik doen de wacht. |
 |
| hard labeur... |
 |
| Elise op haar favoriete plekje op het dek |
 |
| Geert wordt ondervraagd. Kent hij alle namen nog van de knuffels van Elise? |
Het wordt ook warmer. Heel warm zelfs. De hitte hangt in de boot en krijgen we moeilijk weg. Koken in die warmte is niet fijn. Onze verse groentenvoorraad geraakt ook stilaan uitgeput. Gelukkig hebben wij een watermaker aan boord en hoeven we niet heel erg zuinig te zijn met water zoals andere boten. Simon en Elise krijgen elk een emmer en dat zorgt voor lang plezier. Op dag 8 gaan we bijliggen, het roer wordt vastgezet en de boot verliest dan alle snelheid. De kapitein heeft in zijn hoofd gekregen dat het tijd is voor een zwem. In het midden van de Atlantische oceaan. Met 5000 meter zee onder ons. Ik vind het akelig. Wie weet wat er allemaal rondzwemt. Dus ik offer me op om foto's te maken ;-). De kinderen en Geert en Vincent zijn dappere helden en roepen dat het lekker warm is. Drie dagen later doen ze het nog een keer over. Aan een touw want de boot blijft wat snelheid maken. Er wordt gevist. Veel gevist. Simon en Vincent halen de ene Mahi Mahi na de andere boven. Ik word expert in het klaarmaken van Mahi Mahi op diverse wijzen. We gooien hem een keer op de BBQ, zo weinig wind is er die dag, in de pan, in een stoofpot, we proeven hem zelfs rauw. Hij is overheerlijk! De dagen glijden voorbij. We tellen ze ook niet meer. Ergens op dag 4 zijn we daarmee gestopt. Het enige dat wat structuur brengt is de dagelijkse babbel via de amateurzendinstallitie (SSB) met Bonaire, een Britse boot met twee kinderen. Om 10 uur UTC, draaien we aan de knopjes om een goede frequentie te vinden en wisselen we posities uit (ze hebben een Garcia, een hele snelle boot zo blijkt) want ze zijn al snel een 100 tal mijl voor op ons) en we delen onze dagelijkse besoignes en nieuwtjes. Traditiegetrouw mogen de kinderen ook een kwartiertje praten en dat is vaak heel schattig, hun Engels wordt er elke keer beter op. We doen ook bijna elke dag bootschool. Het lukt aardig om mee te blijven. Als iemand zich een dag niet lekker voelt of de zee is te ruw om te schrijven, dan doen we wat anders. Luisteren naar Ronja de Roversdochter bijvoorbeeld.
 |
| catch of the day! |
 |
| Geert op het dek |
 |
| Eliseke praat met William van Bonaire |
 |
| zwemmen met 5000 meter water ons... |
Het hoogtepunt van de oversteek zijn uiteraard de dolfijnen. Op een dag komen ze met dertig rond de boeg spelen. We krijgen een show waar we nog heel lang over napraten. Na de 12de dag zien we er geen meer. 's Nachts horen we wel nog regelmatig een geblaas en gespuit naast de boot, dat zouden pilot whales zijn, maar als we met de zaklamp schijnen is er alleen maar een zwarte zee te zien. Die zee die de ene dag diepblauw is, of plat als een meer, kan de andere dag een woest gevaarte zijn. Op sommige dagen lijken de golven gigantische bergen die de Sta Vast heel hoog optillen, maar ze lijkt er geen last van te hebben want ze glijdt er gestaag ook weer van af. De zonsop- en ondergangen zijn fenomenaal, daar blijven we naar uit kijken. De ochtendshift, die ik heel vaak doe blijft de leukste. Het is het moment dat Simon en Elise nog een beetje rozig van de slaap de kuip in komen en dan kijken we samen naar die grote oranje bol, die de belofte van alweer een warme dag inhoudt. Aanvankelijk samen onder een dekentje, maar als we in de buurt van de evenaar zijn blijft het zelfs 's nachts warm. De laatste dagen komt de zon pas heel laat op. Om half negen. Het wordt tijd om onze klok nog een paar uur terug te draaien. Barbados-time is 5 uur vroeger dan in Belgie. Op dag 13, 1 december, krijgen we bezoek op de boot. Een witte vogel strijkt uitgeput neer op ons dek. Aanvankelijk is hij heel nerveus en wantrouwig, maar na de tweede dag loopt hij parmantig rond op de Sta Vast en lijkt het alsof hij er gewoon bij hoort. We dopen hem Dirk. Het is het eerste wat Simon en Elise doen als ze op zijn: kijken of Dirk nog aan boord is. Tijdens de nachtshift staat hij vlak voor de buiskap op zijn kleine smalle pootjes te wiebelen met zijn hoofd diep weggestoken tussen zijn veren. In de nachtelijke mails naar vrienden en familie die we via satelliet ontvangen, wordt ook vaak gevraagd naar Dirk. Zijn eerste succesvolle maaltijd, (we probeerden vanalles: brood, vliegende vis, aardappel, maar erwten blijkt hij het liefste te lusten), wordt door iedereen bejubeld: door andere boten en vrienden en familie aan de wal. Op 4 december slaat het noodlot echter toe. Er hangt een reuzachtige zwaardvis aan de haak en in de commotie die dan ontstaat vliegt Dirk van het dek om in het water te belanden en er niet meer uit te geraken. Ook de zwaardvis is te groot en het aas breekt af. De kinderen zijn ontroostbaar. Simon voelt zich erg schuldig want hij deed Dirk schrikken en hij noemt zichzelf de vogelmoordenaar. Het is een erg droeve dag. We zijn allemaal onder de indruk. Zelfs het thuisfront, wat heel erg lief is. Die nacht duiken we onder de "1000 miles to go" grens. Dat is toch bijzonder. Een kleine jieeeeehaaa (hoewel een beetje onnozel zo alleen achter het roer...). De wind is de hele tijd besluiteloos. We varen pal voor de wind en hij shift voortdurend, dus we moeten vaak gijpen. En dat is vermoeiend. De bulletalie moet los, de boom ingehaald en dan de hele constructie weer naar de andere kant. Vincent en Geert worden er heel erg goed in. Ze zijn een geolied zeiltrimteam maar toch is het een beetje een gedoe. Soms blijven we maar een beetje varen met een foute zeilstand en hopen dat de wind toch weer draait. Dominique van Richard Parker schrijft er tijdens een nachtshift een gedicht over: to gybe, or not to gybe. We liggen dubbel.
Op 3 december, net als we de laatste eieren opeten (we moesten checken bij opajo hoe lang die weer precies moeten koken, want hij is de enige volgens de kinderen die de perfecte eitjes maakt!), worden we verrast door een squall. Van een gezapige 10 knopen wind, wakkert die plots in geen tijd aan tot 25 knopen. Ons grootzeil is niet gereefd, en de genua uitgeboomd, dus we kunnen niet snel alles inhalen. De autopilot begeeft het, de kinderen beginnen te wenen en de eitjes vliegen onaangeroerd in het rond. Vincent krijgt de boot gelukkig weer onder controle ook al piekt de wind tot 35 knopen, wat best heftig is. Ik ga beneden zitten met de kinderen, daar lijkt het minder erg, maar ze blijven bang. Een half uur later gaat de wind weer liggen en klaart de lucht op. Het is voorbij. De schade is beperkt, de zeilzak waarin het grootzeil opgevangen wordt is gescheurd, en de schoot van de Genua kwam in het water en tussen de schroefbladen van de motor toen we een reef probeerden steken (dat had slecht kunnen aflopen). Vanaf nu reven we het zeil altijd. Ook al is er weinig wind. Spinakkeren durven we ook niet meer. Stel je voor dat je dat moet inhalen terwijl de zee zo wild tekeer gaat...
We checken bij Richard Parker. Zij zijn er ook met de schrik vanaf gekomen.
 |
| Dolfijnen!!! |
 |
| Dirk |
Dag 17, 5 december, proberen we een onorthodoxe zeilstand uit: twee voorzeilen met twee bomen en een gereefd grootzeil. De hele oceaan lacht ons wellicht uit, maar het werkt! We liggen stabieler op de golven en varen gemiddeld 140 mijl per dag.
Op 6 december is er opschudding, de Sint had beloofd vorig jaar dat hij zou komen op de oceaan en hij hield woord. Het moet tijdens een wissel van de wacht geweest zijn want niemand heeft iets gemerkt. De kuip lag vol met speelgoed, chocolade kindereieren (een beetje geblutst en al wat gesmolten) en een brief. Dat was misschien nog wel het mooiste want daarin stond dat de Sintenboot Dirk had opgepikt! Blijkbaar is hij nu mee naar Spanje. Wat een wonder! Twee dagen lang wordt er gebouwd met lego!
 |
| 1 van de fenomenale zonsondergangen |
 |
| tekeningen voor de Sint |
 |
| Wat een wonder, op die wilde oceaan is de sint toch weer gekomen... |
 |
| Vincent knipt de haren van Simon (hij zou zelf ook een knipbeurt kunnen gebruiken) |
 |
| Richard Parker, onze buddyboot. |
De laatste week rolt de boot alle kanten op. Het is een onconfortabele koers. Geregeld vliegt er iets van de ene kant van de boot naar de andere. Het absolute dieptepunt was toen de rijstpap die ik maakte en tegen de keukenkastjes plakte. Mijn gevloek was tot op het vasteland te horen denk ik. De nachten worden zwaar. Je lichaam probeert de hele tijd te verhinderen dat je omrolt, zelfs tijdens onze slaap. Het is bovendien extra lastig omdat 2 van de 3 batterijen er de brui aan geven. De autopilot en de ijskast slikken erg veel ampere. Waardoor de batterij die overblijft heel erg snel plat is. Overdag is dat niet zo erg, want dan doen de zonnepanelen hun werk, maar 's nachts betekent dat dat Jenny (onze generator) vaak aan moet. En ik hou van Jenny, want ze stelt ons nooit teleur, maar ze is zo luid. En ze staat naast ons bed, dus Vincent en ik hebben het hard te verduren de laatste week. Vaak staat ze twee keer te ronken tijdens onze slaapshift. We schieten wel op die laatste vijf dagen. De wind haalt makkelijk 20 knopen en we vliegen richting Barbados. Aan de zeilstand hoeven we niets meer te veranderen. Zo constant is de wind. De mannen vinden het zelfs wat saai. En dan beginnen we aan de laatste mijlen. Plots kunnen we er niet snel genoeg zijn. Het vooruitzicht om iedereen terug te zien, om weer land te voelen maakt ons ongeduldig. Maar dan bekijken we onze snelheid en we gaan te snel! Niet te geloven. Na al die dagen dat we vooruit kropen, gaan we nu te rap. Als we 8,5 knoop blijven halen, komen we zaterdagavond om 21u aan en dat kan niet want je mag Barbados niet binnenvaren zonder eerst de douane gepasseerd te zijn. Je mag er zelfs je anker niet uitgooien. Dus we moeten vertragen. We halen al ons zeil naar beneden maar dan nog gaan we bijna 7 knopen. Het is frustrerend om zo dicht bij land te zijn en je te moeten inhouden. Maar op de ochtend van 11 december bij het krieken van de dag is het zover! Het is nog een beetje donker als we de lichtjes van Bridgetown in de verte zien. Samen met Richard Parker gaan we om 8 uur de finishlijn over. We hebben het gehaald. Als we de haven ingeloodst worden staat de bemanning van de boten die eerder dan wij arriveerden ons op te wachten en uitbundig te zwaaien. Even later zetten we voet aan land en worden we geknuffeld en gefeliciteerd. Na de formaliteiten, douane, immigratie etc., verhuizen we met Bonaire en Richard Parker naar de binnenhaven en twee uur later drijven we met zijn allen in het heldere turquoise water. De kinderen spelen voetbal. Het is allemaal heel onwerkelijk nog. Die nacht vallen we in een comateuze slaap. De boot ligt stil. Het nachtleven in Bridgetown is luid en speelt zich allemaal af in de Careenage voor de Sta Vast. Maar wij horen niks meer. Sta Vast out.
 |
| laaaaaaaaand!!! |
 |
| Heerlijk onthaal door de andere boten |
 |
 |
 |
| We did it! Bijna 3000 mijl met de Sta Vast en nu zijn we in Barbados. ONWERKELIJK! |
Ik maakte een youtube filmpje dat soms wat raar laadt, waar het geluid niet je van het is en ook niet op elke tablet lijkt te werken, maar wel op de computer. Het geeft een beeld van hoe het was.
Abonneren op:
Posts (Atom)