zaterdag 26 maart 2016

Naar Engeland


Donderdag onze eerste oversteek. In bont gezelschap. Erik, collega-vriend van Vincent, die zelf ook een boot heeft, Klaartje en Stephan, onze burenvrienden, voor wie dit een eerste keer op een zeilboot zal zijn, Bea, onze zeilvriendin, die Vincent ooit leerde zeilen en Vincent en ik. We hebben gisteren alle weerberichten grondig bestudeerd en het lijkt erop dat het weer mee zal zitten.
Rekening houdend met de stroming, de wind en het getij, lijkt een nachttocht naar Ramsgate de meest aangewezen optie.
De jachthaven van Blankenberge waar de Sta Vast nu ligt, is nog niet uitgebaggerd dus we kunnen enkel uitvaren met hoogtij. Dat wil zeggen om 9u 's ochtends of om 8u 's avonds. Het laatste impliceert laveren tussen de zandbanken voor de kust van Engeland en aankomen in een onbekende haven in het donker. Als we 's avonds  vertrekken, komen we omstreeks 9u aan in Ramsgate en doen we alle lastige manoeuvres bij licht. En dat is toch wat comfortabeler. Dat dus wat betreft het vertrek. Vrijdag zullen we een dag in Ramsgate bekomen en zaterdag vertrekken we in alle vroegte weer richting België. In 1 ruk zal lastig zijn owv het getij in Blankenberge dus zetten we koers naar Nieuwpoort of Oostende. Daar zullen we overnachten. Zondag alweer vroeg op want we moeten vóór 11u Blankenberge binnenlopen als we hoogtij willen halen. 
De weersvoorspellingen zijn redelijk, we denken zelfs dat er goed gezeild kan worden. Het wordt ook een pak minder koud, al denk ik dat de nachttocht nog tandenbijten zal zijn. 

Zal ze er klaar voor zijn? 


zaterdag 11 juli 2015

Whaaaaah!



Vandaag  gaan we de boot poetsen. De Sta Vast. En de laatste papieren bij de makelaar tekenen. En dan is ze van ons. Finaal. Helemaal echt. De start van een waanzinnig avontuur. In de zeilwereld is het helemaal niks bijzonder. Rondje atlantische... Echte wereldzeilers doen erover alsof je van Nieuwpoort even om de hoek van het Ijsselmeer gaat piepen. Maar voor ons is het een onwerkelijk verhaal. Over precies een jaar zullen we op een Belgische kade afscheid nemen van vrienden en familie met de belofte goed voor elkaar te zorgen, voorzichtig te zijn en vooral regelmatig van ons te laten horen. Over precies een jaar zullen we onze kinderen les geven op ons drijvend huis, vissen grillen op verlaten stranden, stormen trotseren, nachtelijke wachten lopen, dolfijnen spotten, gek worden van het gebrek aan ruimte en lyrisch over al dat schoons dat we tegenkomen. Ik kan het niet geloven.

Maar, eerst moet er gekuist worden. Wat was dat! Smeeeeerig! Echt vies! Twee dagen hebben we op onze knieën gezeten in de meest onmogelijke houdingen. Maar het was het zwoegen waard. Dit wordt ons huis. Ik werd er zowaar wat emotioneel van. 












vrijdag 24 april 2015

We hebben bijna een boot…


Er staan nog drie boten op ons lijstje (een grand soleil 43, een trintella 45 en een Moody 46). De Moody is het enige schip dat ons het gevoel geeft dat ze klaar is voor het grote avontuur. Er is iets bijzonder aan deze boot. Het achterdek, die ruimte, zowel binnen als buiten, de opbergmogelijkheden, de diepgang, de mooie blauwe hull, de lichte kuip, de gehele sfeer die er hangt...